Wróć   Forum Gothic - ArcaniA: Gothic 4 > Archolos > Dolne Miasto > Ulica Mistrzów
Przeładuj stronę Gildia Łowców [pracownia] (zwierzęta)

Odpowiedz
Narzędzia wątku Wygląd
Nieprzeczytane 15-03-15, 22:29   #1
 Mika 123
Strażnik Miejski
 
Mika 123 awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2016
Skąd: Khorinis
Posty: 2 064
Domyślnie

Gildia Łowców



Knieje otaczające Archolos od dziesiątek lat stają się celem wypraw kolejnych pokoleń myśliwych. Odkąd w lasach "zrobiło się zbyt niebezpiecznie", łowcy porzucili swoje chaty i wynajęli jedną z kamienic w Dolnym Mieście, aby tutaj urządzić bezpieczną siedzibę. Oprócz planowania kolejnych polowań czy dysput na temat ubitego zwierza, myśliwi zajmują się szkoleniem obywateli w łucznictwie oraz katalogowaniem zamieszkujących okolicę gatunków. Jako doświadczeni traperzy, tworzą również nowoczesne pułapki i opracowują wyspecjalizowane techniki łowieckie. Jeden z łowców pełni rolę zarządcy Gildii, będąc jednocześnie mistrzem pracowni myśliwskiej.

Mistrz Pracowni:
Spykers
(do 01.10.2017 r.)
Mika 123 (od 03.10.2017 r.)



ARCHOLIAŃSKA GILDIA ŁOWIECKA

DARZ BÓR!


Bestiariusz
W archoliańskiej Gildii Łowców czeladnicy trudnią się uzupełnianiem bestiariusza - księgi stanowiącej katalog wszystkich zwierząt zamieszkujących znany człowiekowi świat. Tworzone opisy powinny jak najdokładniej opisywać dany gatunek - m. in. jego wygląd, zwyczaje, najważniejsze nisze i siedliska. Kartę najlepiej opatrzyć stosowną ryciną, przedstawiającą stworzenie.

Marzec 15'
- Świnior opisany przez Smutasa - 5KH
- Bandrochłap opisany przez Kasslera - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
- Pseudopełzacz błękitny opisany przez Smutasa - 4KH
- Kąsacz twardogłowy opisany przez Smutasa - 4KH
- Golem ziemny opisany przez Smutasa - 4KH
Kwiecień 15'
- Jedrugh opisany przez Bragomira - 4KH
- Bóbr myrtański opisany przez Kasslera - 4KH (decyzją Rady Miejskiej)
Maj 15'
- Śnieżny troll opisany przez Smutasa - 5KH
- Przeżuwacz olbrzymi opisany przez Bragomira - 4KH
- Krwiopijca opisany przez GuRta - 5KH
- Cieniostwór opisany przez GuRta - 5KH
Czerwiec 15'
- Wilczor opisany przez Smutasa - 5KH
- Dziki gryf opisany przez Bragomira - 5KH
- Kamienny pająk opisany przez Smutasa - 5KH
Lipiec 15'
- Pies orkowy zwyczajny opisany przez Zręcznego - 5KH
- Zgnilec opisany przez Pistacio - 4KH
- Pancerny Strażnik Świątynny opisany przez Smutasa - 5KH
- Czarny zębacz opisany przez Bragomira - 4KH
Sierpień 15'

- Żywy szkielet opisany przez GaroKa - 3KH
- Futrzec biały opisany przez Freshyyego - 4KH
- Światłostwór opisany przez OrtegęX - 5KH
- Wąż Rekini opisany przez Bezimennego 1998 - 3KH
- Tebris Cupid opisany przez Słodką Velayę - 5KH
- Jeleń królewski opisany przez Bragomira - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
- Wendigo opisany przez GPP4 - 5KH
Wrzesień 15'
- Płetwiec szary opisany przez GPP4 - 5KH
- Duch lasu/duch ziemi opisany przez Spykersa - 5KH
- Niedźwiedź polarny opisany przez Bragomira - 4KH (decyzją Rady Miejskiej)
Październik 15'
-
Perłopław opisany przez Smutasa - 5KH
- Wielorybnik Olbrzymi Warstwowy opisany przez Spykersa - 5KH
Listopad 15'
-
Czarny ślimak bagienny opisany przez Smutasa - 4KH
- Zmutowane monstrum opisany przez Spykersa - 5KH
- Lodowa Zjawa opisana przez Freshyyego - 5KH
- Kososzpon opisany przez GPP4 - 5KH
Grudzień 15'
-
Skoczek skalny opisany przez Smutasa - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
Styczeń 16'
- Syreny opisane przez Smutasa - 5KH
- Oczniki opisane przez Smutasa - 5KH
- Pezohus opisany przez Epikura - 4KH
- Chupacabra opisana przez Muminka - 3KH
Luty 16'
- Smok ognisty opisany przez Smutasa - 5KH
- Borg-borg opisany przez Smutasa - 5KH
- Warg opisany przez Bragomira - 4KH (decyzją Rady Miejskiej)
- Szabloząb opisany przez Bragomira - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
- Drexin opisany przez Epikura - 4KH
- Ognisty demon opisany przez Epikura - 4KH
- Dezhot opisany przez Spykersa - 5KH
Marzec 16'
- Zeethon opisany przez Spykersa - 5KH
- Lodowy wilk opisany przez Epikura - 4KH
- Pierdun Wielki opisany przez Smutasa - 5KH
- Podziemne gobliny opisane przez Smutasa - 5KH
- Licho opisane prze Epikura - 4KH
- Ogr opisany przez poteznegoPL - 2KH
- Anakonda Zielona opisana przez Bezimiennego 1998 - 1KH
- Centaur opisany przez AdrianaAssasyna - 4KH
Kwiecień 16'
- Podziemna przeraza opisana przez Smutasa - 5KH
- Wielki robak skalny opisany przez Smutasa - 5KH
- Żywiciel dusz opisany przez Spykersa - 5KH
- Greferbert opisany przez Epikura - 4KH
- Wąż morski opisany przez Epikura - 5KH
- Ifryty opisane przez Freshyyego - 5KH
- Gorgon opisany przez Bragomira - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
Maj 16'
- Ośmiornica lądowa opisana przez Smutasa - 5KH
- Złoty nosorożec opisany przez Smutasa - 4KH
- Troll pojedynkowy opisany przez Spykersa - 4KH
- Górokrab opisany przez Epikura - 4KH
- Jeziorak opisany przez Epikura - 5KH
- Mapinguari opisany przez Targotha - 4KH
- Kentril opisany przez Beziego02 - 1KH
- Źrebtak opisany przez Rabittousa - 5KH
- Smok Brązowy opisany przez Fureyę - 5KH
- Ruatnec opisany przez Rabittousa - 5KH
- Vanirians opisany przez Fexo - 6KH
Czerwiec 16'
- Sukkub opisany przez Epikura - 5KH
- Kaczka tęczowa opisana przez Smutasa - 4KH
- Dźwiękojad opisany przez Smutasa - 5KH
- Pani nocy opisana przez Epikura - 5KH
- Błękitny smok opisany przez Beziego02 - 3KH
- Septor opisany przez Spykersa - 5KH
- Poroniec opisany przez Targotha - 5KH
- Pan Oceanów Eroshal opisany przez Fureyę - 5KH
- Stiria opisana przez Fexo - 5KH
- Wodny Wąż opisany przez Fureyę - 5KH
Lipiec 16'
- Mrówańcza opisana przez Smutasa - 5KH
- Nosorożec leśny opisany przez Smutasa - 3KH
- Demon Kłamstwa - Malaveel opisany przez Darka - 5KH
- Trałka opisana przez Spykersa - 5KH
- Shaeris opisany przez Fexo - 5KH
- Zaris opisany przez Fexo - 5KH
Sierpień 16'
- Widmowy jeleń opisany przez Smutasa - 4KH
- Dupokot opisany przez Smutasa - 3KH
Wrzesień 16'
- Żuk północniczek opisany przez Smutasa - 4KH
- Zwid kopalniany opisany przez Smutasa - 5KH
- Kheka opisany przez Fexo - 5KH
- Rifaaf opisany przez Fexo - 5KH
- Tajemniczy renifer opisany przez OrtegęX - 4KH
Październik 16'
- Olbrzymi szczur opisany przez Epikura - 5KH
- Kelpie opisany przez Epikura - 5KH
- Dupowcisk leśny opisany przez Smutasa - 5KH
- Ognisty motyl opisany przez Smutasa - 5KH
- Mara nocna/Nocnica opisany przez Targotha - 5KH
Listopad 16'
- Cieplak opisany przez Smutasa - 5KH
- Jeż drzewny opisany przez Smutasa - 5KH
- Szakal opisany przez Epikura - 5KH
- Kretoszczur opisany przez Epikura - 4KH
Grudzień 16'
- Pies pościgowy opisany przez Smutasa - 5KH
- Gołąb dziewiczak opisany przez Smutasa - 5KH
- Szkielet wojownik opisany przez Epikura - 5KH
- Przeklęty pies opisany przez Epikura - 5KH
Styczeń 17'
- Smoczy żółw opisany przez Smutasa - 3KH
- Perłowe dziwadło opisany przez Smutasa - 2KH
- Chimera opisany przez Epikura - 5KH
- Feniks opisany przez Epikura - 5KH
- Kwasipłaz opisany przez Freshyego - 5KH
- Nieumarły towarzysz opisany przez Mikę 123 - 2KH
Luty 17'
- Trawniak - Skrzat Łąkowy opisany przez Smutasa - 3KH
- Niuchacz opisany przez Smutasa - 2KH
- Żniwiarz opisany przez Ancorona - 4KH
- Potwór doktora Ixanira opisany przez Ancorona - 4KH
- Rusałka opisana przez Mikę 123 - 1KH
Marzec 17'
- Bzykum-Bzyk opisany przez Smutasa - 1KH
- Mysiu-pysiu opisany przez Smutasa - 1KH
Kwiecień 17'
- Szamiak morski opisany przez Smutasa - 3,5KH
- Ślimaczydło opisane przez Smutasa - 3,5KH
- Ammit opisany przez Freshyy'ego - 5KH
- Wilkowyj opisany przez Ancorona - 5KH
- Grix opisany przez Ancorona - 5KH
- Araneidae opisane przez Fexo - 5KH
Maj 17'
- Sierściuch Je**ny opisany przez Smutasa - 4KH
- Zemsta Gubernatora opisana przez Smutasa - 4KH
- Brat mniejszy opisany przez Ancorona - 5KH
- Scorpio opisany przez Ancorona - 5KH
- Mściciele Kruka opisane przez Mikę 123 - 5KH
Czerwiec 17'
- Sowiak opisany przez Smutasa - 3,5KH
- Antylopa Frrrrr (charcia) opisana przez Smutasa - 3,5KH
- Nocna furia opisana przez Ancorona - 4,5KH
- Bagor opisany przez Ancorona - 4,5KH
Sierpień 17'
- Grzechotnik lodowy - opisany przez Smutasa - 4KH
- Miś domowy - opisany przez Smutasa - 2KH
Wrzesień 17'
- Fiflak Tęczowy - opisany przez Smutasa - 4KH
- Cieniostwór brunatny - opisany przez Smutasa - 4KH
Październik '17
- Mityczny Chrapak - opisany przez Smutasa - 5KH
- Biały Magiczny Motyl - opisany przez Smutasa - 5KH

Pułapki i techniki łowiecki
Innym zajęciem łowców jest opisywanie pułapek i strategii myśliwskich. W tym wypadku konieczne jest określenie ofiary, na którą zastawiamy sidła oraz opisu ich wykonania/prowadzenia polowania.

Lipiec 15'

- Sposoby polowań na Świniora opisane przez Smutasa - 4KH
Sierpień 15'
- Sposoby polowań na Potwora opisane przez Smutasa - 5KH
Wrzesień 15'
- Pułapka - potrzask opisana przez Smutasa - 5KH
Październik 15'
-
Sposoby polowań na Kąsacza twardogłowego opisane przez Smutasa - 5KH
Listopad 15'
-
Sposoby łowieckie zdobywania orlich piór opisane przez Smutasa - 5KH
Grudzień 15'
- Sposoby łowieckie polowania na golema ziemnego opisane przez Smutasa - 5KH (decyzją Rady Miejskiej)
Czerwiec 16'
- Specjalny sposób wywabiania zwierzyny z jaskiń opisany przez Rabittousa - 5KH
Lipiec 17'
- Bandycka metoda polowania na drapieżniki „na przyjaciół” opisana przez Smutasa - 5KH

Polowania
1. Każdy obywatel miasta ma możliwość udziału w łowach organizowanych przez gildię myśliwską. Informacja o zbliżającym się polowaniu będzie podawana z wyprzedzeniem.
2. Polowanie może odbywać się z udziałem od jednego do czterech myśliwych.
3. Aby dołączyć do wyprawy, uczestnik musi opanować co najmniej jedną umiejętność oprawiania zwierzyny lub zdolność łotrzyka oraz zgłosić chęć uczestnictwa przez prywatną wiadomość. Przydatna będzie również broń dystansowa.
4. Polowania odbywają się w wyznaczonej przez Radę Miejską części Wielkiego Lasu. Dopuszcza się jednak dalsze eskapady, w przypadku poszukiwań konkretnego gatunku zwierza.
5. Zdobyte trofea dzielone są między łowczych, zależnie od ich zaangażowania w wyprawę.
6. Nad przebiegiem polowań czuwa opiekun pracowni.

Uczestnicy polowań
Smutas (2 venatio parva i 3 venatio magna)
Spykers (3 venatio parva)
Rabittous
(2 venatio magna)
Bragomir (2 venatio parva)
Freshyy
(2 venatio parva)
Dark (1 venatio parva)
OrtegaX (1 venatio parva)
Epikur (1 venatio parva)

Trofea myśliwskie
Spoiler 

[quote]Certyfikat Myśliwego



Warunki: Ukończenie próby jako czeladnik w pracowni myśliwskiej.
Profity: Ceny skupu skór oraz trofeów w Gildii Kupieckiej większe o 5%.

Czeladnicy
Rabittous (ukończył czeladź)
GuRt (ukończył czeladź)
Dark (ukończył czeladź)
xilk (ukończył czeladź)
Smutas (ukończył czeladź)
Bragomir (ukończył czeladź)
Spykers (nie ukończył czeladzi)
Blady** (nie ukończył czeladzi)
Kyrie (nie ukończył czeladzi)
Epikur (ukończył czeladź)
Fureya (ukończył czeladź)
Fexo (ukończył czeladź)
Hassan1 (ukończył czeladź)

Hudof (czeladź trwa)

Ostatnio edytowane przez Mika 123 : 05-10-17 o 17:40.
RPG
Mika 123 jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 17-03-15, 20:11   #2
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie

Świnior



Zwierzę występujące wyłącznie na Archolos. Bardzo rzadkie.
Nadzwyczaj niebezpieczne. Pierwsze zapiski o spotkaniu przedstawicieli tego gatunku pochodzą z pierwszych zapisków osadników. Istnieje relacja, w której opisano przypadek dwóch myśliwych, którzy je zobaczyli i uznali za zwykłą dużą świnię. Gdy oddalili się od osadników i zbliżyli się do niej aby ją upolować, zwierzę, na oczach przerażonych ludzi, rzuciło się na łowców i ich zaatakowało. Po chwili dołączyły do niego dwa mniejsze osobniki i w krótkim czasie pożarły obu pechowców.

Wygląd
Podobne z wyglądu do domowej świni, z tym, że o wiele większe. Dorosłe osobniki dochodzą do wagi 400-500 kilogramów. Bezwłose, o wielkich uszach, doskonałym słuchu i wzroku. Od zwyklej świni różni się przede wszystkim uzębieniem przypominającym mięsożernego drapieżnika.

Zwyczaje i zachowanie

Nieznane jest pochodzenie tego zwierzęcia. Niektórzy magowie uważają, że gatunek jest efektem magicznych eksperymentów, gdy spróbowano skrzyżować zwykłą świnię z bardziej niebezpiecznym gatunkiem, chcąc wyhodować zwierzę domowe, które samo potrafiłoby obronić się przed drapieżnikami. Wyniki eksperymentu musiały być niezadowalające i powstałe osobniki albo zostały wypuszczone albo uciekły na wolność.
Zwierzęta są wszystkożerne, z tym, że preferują pokarm mięsny, na który same polują. Żyją samotnie, tylko raz na dwa lata łączą się w pary. Samica w miocie ma dwoje młodych, bardzo rzadko zdarzają się mioty liczniejsze, gdy są trzy lub cztery młode. O sztuczności gatunku przekonuje forma porodu. Młode, które mają już wyrosłe uzębienie, nie rodzą się jak inne zwierzęta, lecz wygryzają się na zewnątrz z ciała matki, zabijając ją przy okazji. Truchło matki stanowi dla nich pożywienie przez kilka pierwszych dni.
Dopiero co urodzone świoniory mają na grzbiecie sześć ciemnych pasów, które zanikają w przeciągu pierwszych trzech lat życia. Przez ten okres opiekuje się nimi samiec. Po tym okresie, gdy młode są już dojrzałe zaczynają pomiędzy sobą i dorosłym samcem ostro rywalizować, zdarza się że nawzajem zaczynają się atakować i pożerają nawzajem. Od tego momentu żyją samotnie do czasu nastania godów.
Dorosły osobnik jest niebezpieczny, gdy jest głodny atakuje każde zauważone zwierzę, nie zwracając uwagi na jego wielkość. Ich ugryzienia są niebezpieczne, gdyż nie chcą się goić i bardzo szybko zaczynają ropieć doprowadzając do martwicy tkanek i zgonu pogryzionej ofiary. Są bardzo szybkie i zwrotne. Gdy raz zaatakują nie uciekają. Albo zginą albo pokonają i zjedzą zaatakowaną ofiarę. Widziano osobniki rzucające się na trolle lub smocze zębacze. Jednak większe drapieżniki potrafią je zabić.
Na szczęście sposób rozrodu i brak instynktu samozachowawczego (co jest argumentem za sztucznością gatunku) przy atakowaniu ofiar powoduje że ich populacja jest nieliczna i trudno je spotkać.

Wykorzystanie
Mięso jest niejadalne ze względu na ostry zapach zgnilizny. Odpowiednio wygarbowana skóra świniora charakteryzuje się niesłychaną twardością i nieprzemakalnością. Wspaniale się nadaje na podeszwy butów, pancerze czy skórzane tarcze. Sproszkowane zęby używane są do produkcji trujących eliksirów powodujących zaognianie ran i ich zatruwanie. Niektórzy używają ich zębów do uzbrajania maczug, dzięki czemu rany nimi zadawane są bardzo niebezpieczne ze względu na ich zakażenie.

Sposoby łowieckie
Ze względu na wielką agresywność zwierzęcia i jego odporność na zranienia preferuje się łapanie ich w wilcze doły lub korzystanie z broni dystansowej z użyciem zatrutych strzał i bełtów albo zastosowanie magii bojowej. Inne metody są zbyt niebezpieczne dla myśliwego. Polujący na te zwierzęta muszą mieć świadomość, że zaatakowany świnior nigdy nie zrezygnuje z walki i pościgu za przeciwnikiem. Znane są przypadki myśliwych, którym udało się uciec z potyczki ze świniorem, a zwierzę i tak ich tropiło dopadając nawet kilka tygodni potem.
Opis metod łowieckich polowania na świniora.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Smutas : 15-07-15 o 09:33. Powód: poprawienie obrazka
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 21-03-15, 21:14   #3
Kassler
Schmeckt gut.
 
Kassler awatar
 
Zarejestrowany: kwiecień 2013
Skąd: Katowice
Posty: 1 721
Domyślnie

Bandrochłap



Gromada: Ssaki
Sposób odżywiania: Mięsożerca
Poziom zagrożenia: Niski

Opis: Na pierwszy rzut oka bandrochłap wygląda dość pokracznie. Przeciętna wysokość osobnika waha się między półtorej-dwa metra. Bestia chełpi się dziwacznymi, nieproporcjonalnie długimi kończynami, których zwieńczeniem są, uzbrojone w cztery, ostre niczym sztylet klasztornej gwardii szpony, mocarne łapy. Z nisko zawieszonej miednicy wychodzą dwie, krótkie nogi, podtrzymywane przez zdobione kompletem pazurów, krzepkie stopy. Owłosiony ogon ma średnią długość i pozostaje jedynie nieprzydatnym już spadkiem po przodkach. Masywne cielsko potwora okrywa gruba, pokryta krótkim, miękkim włosiem skóra. Pysk bandrochłapa przypomina nieco wilczy - w oczy rzucają bowiem się dwa, symetrycznie umiejscowione, wystające kły, które ponoć w świetle Księżyca, mienią się odcieniami srebra i błękitu. Nocą łatwo również dostrzec ogromne ślepia - w większości przypadków o ciemnożółtym kolorze. Na krańcu znienawidzonej przez wielu, wydłużonej gęby, tkwi sporych rozmiarów, czarny nos.
Samiec jest wyraźnie większy od osobników płci przeciwnej. Jego skóra ma ciepłą, brązową barwę, z występującymi gdzieniegdzie, jaśniejszymi cętkami. Grzywę, zajmującą pas na tylnej części tułowia, cechuje bujność i gęstość znacznie większa, niż w przypadku samicy. Przybiera ona kolor zależny od wieku - dla młodych przedstawicieli gatunku jest jasnoszara, później przechodzi przez coraz ciemniejsze odcienie, aż do pełnej czerni.
Samica bandrochłapa odznacza się nieco mniejszym wzrostem i masą. Pokrywa skórna ma jednolite, kremowe zabarwienie. Jasnopomarańczowa grzywa jest słabo rozwinięta i wypada po osiągnięciu dojrzałości.

Występowanie: Większość rozległych kompleksów leśnych na wyspach Wschodniego Archipelagu i północnej Myrtany. Prawdopodobnie także obszary górskie. Badacze zauważają zależność pomiędzy występowaniem bandrochłapów, a obecnością w okolicy siedlisk bizonów.

Tryb życia: Bestie wiodą żywot samotników, a w większe grupy - od jednego do dwóch samców i od pięciu do dziewięciu samic - łączą się w okresie godowym, przypadającym na przełom maja i kwietnia. Ciąża trwa siedem miesięcy. Młode przychodzą na świat zimą i przez około kwartał pozostają pod opieką matki. Bandrochłap jest drapieżnikiem o dobrze rozwiniętym zmyśle łowieckim, przez co silnie przywiązuje się do określonego terytorium, które rzadko opuszcza. Śpi i odpoczywa w gawrach, które albo znajduje i przejmuje, albo wykopuje samodzielnie. Pożywienie zdobywa polując na jelenie, dziki oraz inne roślinożerne zwierzęta leśne. Co ciekawe, nie robi tego o ściśle określonej porze - polowania odbywają się tak samo często nocą, jak i w ciągu dnia. Nie potrafi szybko biegać, a podczas pogoni za ofiarą często odpycha się od ziemi za pomocą przednich kończyn. Jego główną taktyką jest atak z zaskoczenia. Ukrywszy się w zaroślach bacznie obserwuje zwierzynę, po czym stanowczym susem rzuca się nań, usiłując zagłębić w jej tkankach swoje szpony.

Trofea: Krew bandrochłapów stanowi całkiem pospolity składnik alchemiczny, szczególnie na obszarach, gdzie lesistość i liczebność populacji tych stworzeń jest największa. Myśliwi i kolekcjonerzy trofeów zwracają tymczasem uwagę na wartość szponów i pazurów, a przede wszystkim pięknej, różnobarwnej grzywy, które to zdobycze można za niemałą sumę sprzedać, na przykład na przedmieściach Archolos.
RPG
Kassler jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 27-03-15, 17:48   #4
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie


Pseudopełzacz błękitny


Owadopodobne stworzenie spotykane w koloniach pełzaczy na Archolos i okolicznych wyspach.

Wygląd
Zwierzę wielkości pełzacza. Porusza się w pozycji wyprostowanej na pięciu zakończonych pojedynczym pazurem kończynach. Posiada podwójny ogon również uzbrojony w pojedyncze pazury. Pozostałe kończyny mniejsze, ale też zakończone szponami. Pancerz grzbietowy koloru błękitnego, podbrzusze brązowawe.

Zwyczaje i zachowanie
Typowo pasożytnicze stworzenie udające w gnieździe pełzaczy ich przedstawiciela. Dzięki temu może bezkarnie podkradać zgromadzone przez kolonię pożywienie, jak również korzysta z ochrony jaką daje gniazdo. Znoszone przez siebie jaja podrzuca pełzaczom do opieki. Niegroźne i niejadowite. W przypadku zaatakowania go ratuje się ucieczką. Z powodu czujności (ma fenomenalny węch i słuch) często jako pierwsze wzbudza alarm w kolonii po zauważeniu zagrożenia.

Sposoby łowieckie
Ze względu na znakomity węch i słuch oraz salwowanie się ucieczką szalenie trudne do upolowania. Pokonać je można podobnie jak pełzacze, wbiciem ostrza pomiędzy płyty pancerza. Jednak ze względu na brak jakichkolwiek korzyści z pozyskanych trofeów pseudopełzacza błękitnego nie uważa się za zwierzę łowne. Przed wiekami niektóre gildie łowieckie w ramach egzaminów czeladniczych wymagały od swoich adeptów przyniesienia ich głowy jako dowodu, że łowca wszedł do koloni pełzaczy i wrócił żywy. Jednak ze względu na nieefektywność tej metody (w kronikach zapisano tylko dwa przypadki przejścia próby zakończonej sukcesem – czyli powrotem żywego adepta), zaniechano tych prób jako wymogu zdania egzaminu czeladniczego.

Wykorzystanie
Nie stwierdzono żadnego sensownego wykorzystania trofeów pochodzących od pełzacza błękitnego. Zdobyte pancerze są o wiele mniej wytrzymałe od płyt pełzaczy. Również magowie nie odkryli dotąd żadnego pożytecznego wykorzystania części ich ciał przy tworzeniu magicznych substancji.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Kassler : 05-04-15 o 14:46. Powód: dopasowanie grafiki
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 27-03-15, 23:21   #5
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie Kąsacz Trwadogłowy

Kąsacz twardogłowy


Występuje w liściastych lasach na Archolos. Żyje w stadach do 15 sztuk. Niebezpieczny i szybki mięsożerny gad. Poluje na zwierzęta, ale zje też padlinę. Samice z danego stada składają we wspólnym gnieździe po dwa, trzy jaja. Jaja dojrzewają przykryte gnijącymi roślinami. Młode po wykluciu są samodzielne i poszukują stada, do którego kogą się przyłączyć. Kąsacze twardogłowe są kanibalami. Potrafią pożerać się nawzajem oraz zjadać własne młode.

Wygląd
Zwierzę wielkości normalnego kąsacza. Jest bardzo szybkim i zwrotnym biegaczem, który również potrafi dobrze skakać. Porusza się w pozycji wyprostowanej na dwóch łapach. Posiada charakterystyczny rozbudowany pancerz na głowie. Krótkie przednie łapy w zaniku.

Zwyczaje i zachowanie
Bardzo agresywny gatunek. Raz sprowokowany będzie atakował aż zginie lub pokona przeciwnika. Stąd występuje wśród nich duża śmiertelność, szczególnie podczas walk godowych, gdzie w stadzie przeżywa tylko jeden samiec, który zapładnia samice. Posiada charakterystyczną formę ataku polegającą na silnym uderzenia opancerzoną głową. Potrafi ogłuszyć w ten sposób nawet małego trolla czy nosorożca.

Sposoby łowieckie
Odradzane jest polowanie przy pomocy białej broni (chyba że mamy do czynienia z pojedynczym osobnikiem). Ponieważ atakują całym stadem najlepszą metodą łowiecką jest użycie broni dystansowej z bezpiecznego miejsca. Zalecane są wysokie i grube drzewa, którego kąsacz twardogłowy nie złamie. Doświadczeni łowcy przywiązują się do pnia (aby nie zostać strząśniętym z drzewa) i z tej pozycji wybijają całe stado.

Wykorzystanie
Z pancerza łba można zrobić wytrzymały kociołek do gotowania nad ogniskiem albo hełm (tylko z młodych niewielkich osobników). Mięso kąsacza twardogłowego nadaje się do spożycia, chociaż jest trochę łykowate. Wykorzystania trofeów przy produkcjach magicznych nie stwierdzono.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Kassler : 05-04-15 o 14:48. Powód: dopasowanie grafiki
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 28-03-15, 13:08   #6
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie Golem ziemny

Golem ziemny



Jeden z wielu podrodzajów golemów. Występuje dość powszechnie na pagórkowatych nizinnych terenach. Nie ma zbyt dobrego słuchu ani wzroku. Odporny na magię ognia i wody, można go jednak unieruchomić zaklęciami lodu.

Wygląd
Podobny do innych golemów, z tym, że jest ziemistego koloru. Wygląda jakby ulepiono go z czarnoziemu. Oprócz gleby widać na jego skórze kawałki korzeni i drobnych kamyków.

Zwyczaje i zachowanie
Powolny i mało zwrotny. Bardziej aktywny po zmroku niż w dzień, gdy lubi się wygrzewać na słońcu. Nie lubi ognia, ale ten go nie krzywdzi. Woda go spowalnia ale nie niszczy. Nigdy nie wychodzi poza teren, którego ma pilnować. Potrafi bardzo dobrze się maskować, stąd bywa niebezpieczny dla wędrowców, którzy zbyt blisko do niego podejdą.

Sposoby łowieckie
Najskuteczniejszą metodą zabicia jest zamrożenie go czarami mrozu i następnie rozbicie na kawałki bronią obuchową. Walka bronią sieczną jest skuteczna wyłącznie wtedy gdy zdążymy go porąbać na kawałki zanim zdąży się zregenerować.

Wykorzystanie
Podobnie jak w przypadku innych golemów wykorzystuje się do różnych magicznych celów jego serce i czaszkę. Zaobserwowano że jego rozłożone ciało jest znakomitych nawozem dla roślin o wręcz niespotykanych możliwościach przyśpieszania ich wzrostu. Z tego powodu części jego truchła poszukiwane są dla roślin doniczkowych. Zasadzone w takiej glebie nasiono w przeciągu dwóch, trzech dni rozwija się do postaci dorosłej rośliny.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Kassler : 05-04-15 o 14:47. Powód: dopasowanie grafiki
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 24-04-15, 16:31   #7
 Bragomir
Patron Repasaży
 
Bragomir awatar
 
Zarejestrowany: styczeń 2012
Skąd: Stór sprunga í jörðinni, einhvers staðar í miðjum Íslandi
Posty: 1 921
Domyślnie

Jedrugh

Gromada: Ssaki
Poziom zagrożenia: Bardzo niebiezpieczny

Wygląd
Jedrugh to duże zwierze. Wyglądem przypomina cieniostwora, jednak jest od niego nieco mniejszy. Posiada bardzo długie przednie kończyny i znacznie krótsze tylne. Na przednich ma ostre jak brzytwy pazury. W paszczy kryją się kły zdolne z łatwością przeszyć ludzką skórę. Oprócz tego posiada krótki i sztywny ogon, który zwiększa stabilność zwierza.

Zwyczaje i zachowania
Bardzo szybki i zwrotny. Potrafi doścignąć każde inne zwierze występujące na Archolos. Ma bardzo silnie rozwinięty zmysł węchu. Może wyczuć innego zwierzę z odległości kilkudziesięciu metrów. W zależności od tego jak bardzo Jedrugh jest głodny ten zmysł się wyostrza. Pozostałe zmysły są raczej słabo wykształcone. Żyje w zaciemnionych miejscach tj. lasy czy niewielkie groty. Poluje na wszystko co się rusza i nie jest znacznie większe od niego. Najczęściej poluje na osobniki, które są go w stanie wyżywić na dłuższy czas. Zaliczają się do nich cieniostwory, zębacze, kąsacze oraz inne Jedrughy. Nie pogardzi jednak ścierwojadem czy człowiekiem. Samce zawsze żyją samotnie. Jednak podobno, gdzieś znajduje się miejsce godowe Jedrughów, gdzie żyją i dojrzewają samice oraz młode. Co roku samce udają się w to miejsce by powiększyć swoją populację.

Sposoby łowieckie
Myśliwi muszą zlokalizować siedlisko Jedrugha, równocześnie nie dając się wyczuć. Kiedy będą gotowi wywabiają bestię, osłabiają ją strzelając z broni dystansowej, a jeśli potwór ciągle żyje, okrążają go i dobijają. Jedgurh potrafi bez problemu zabić grupkę nawet 3-5 doświadczonych myśliwych, dlatego każda wyprawa na ową bestię jest wielkim ryzykiem.

Trofea
Pazury i kły. Skóra po oddzieleniu od reszty ciała, natychmiast ulega zniszczeniu. Najcenniejszym trofeum, które można zdobyć z truchła Jedrugha, jest jednak jego krew będąca bardzo rzadkim i ważnym składnikiem alchemicznym.

__________________


Kawaler Krzyża Obywatelskiego Archolos oraz Medalu Zasługi III Klasy
Archolos - Obywatel - IV Ranga

----------------------------

Wielki Przedwieczny...



Ostatnio edytowane przez Bragomir : 24-04-15 o 16:33.
RPG
Bragomir jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 25-04-15, 21:32   #8
Kassler
Schmeckt gut.
 
Kassler awatar
 
Zarejestrowany: kwiecień 2013
Skąd: Katowice
Posty: 1 721
Domyślnie

Bóbr myrtański



Gromada: Ssaki
Sposób odżywiania: Wszystkożerca
Poziom zagrożenia: Bardzo wysoki

Opis: Bobry myrtańskie to bestie długie na 2-3 metry, zamieszkujące prastare puszcze i knieje. Żywią się zarówno roślinami, jak i mięsem. Do walki używają ostrych, przerośniętych siekaczy, pazurów oraz umięśnionego i opancerzonego ogona. Ciało bobra pokrywa warstwa gęstego, brązowego futra, wzbogacona na grzbiecie o rząd kostnych wyrostków. Ich przeznaczenie nie jest do końca znane. Waga dojrzałego osobnika waha się od 120 kilogramów dla samicy, do 180 kilogramów w przypadku samca. Obie płcie charakteryzuje niezwykle dobrze wykształcony węch.

Występowanie: W wyniku polowań populacja bobra myrtańskiego drastycznie spadła. Ostatnie osobniki zamieszkują lasy Myrtany oraz Wyspy Wschodniego Archipelagu. Gubernator Archolos objął gatunek specjalnym dekretem, zakazującym polowań w okresie godowym.

Tryb życia: Bobry myrtańskie żyją w stadach składających się z samca, trzech samic i młodych. Życie spędzają w zbudowanych z pociętych gałęzi żeremiach, nieraz rozległych i połączonych z siecią podziemnych tuneli. Samiec zajmuje się polowaniem i zbieraniem materiału roślinnego. Osobniki żeńskie reperują uszkodzenia w strukturze gniazda i opiekują się młodymi. Okres godowy przypada na przełom marca i kwietnia. Tuż po roztopach samiec pokrywa samice. Po trzymiesięcznej ciąży na świat przychodzi od 2 do 4 bobrów. Pozostają przy matce przez około półtora roku, po czym opuszczają rodzinny żerem, w poszukiwaniu własnego lokum.

Trofea: Skóra bobra jest doskonałym materiałem garbarskim. W lecznictwie znajduje zastosowanie m. in. śledziona zwierzęcia. Sproszkowane wyrostki kostne są tymczasem rzadkim składnikiem alchemicznym. To głównie ich wartość stała się przyczyną polowań, a w konsekwencji niemal doprowadziła do wymarcia gatunku.
RPG
Kassler jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 01-05-15, 03:41   #9
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie Śnieżny Troll

Śnieżny troll



Śnieżny troll (zwany również białym trollem) - zwierzę przez wielu uważane za mityczne lub będące wymysłem zabobonnych barbarzyńców z północy. Ci co je widzieli (a jest to bardzo nieliczne grono) zgodnie opowiadają że występuje wyłącznie na kilku największych wyspach archipelagu położonego daleko na oceanie na północny wschód od mroźnego Nordmaru. Są również zgodni co do tego, że nie spotkali innego, równie przerażającego zwierzęcia.


Środowisko występowania
Śnieżnego trolla spotkać można tylko w wysokich i pokrytych wiecznym śniegiem górach na kilku największych wyspach archipelagu leżącego na północnym oceanie. Trafić tam można żeglując z płynącym na północ ciepłym prądem morskim, który ogrzewając powietrze pozwala na istnienie życia w tej mroźnej części świata.
Zwierzę żyje w najwyższych partiach gór w głębokich jaskiniach, w których, ze względu na aktywność sejsmologiczną, występują gorące źródła. W niżej położonych partiach gór nie jest spotykane (lub bardzo rzadko). Nie wiadomo w jaki sposób potrafiły skolonizować góry położone na kilku wyspach. Istnieje niepotwierdzona teoria o połączeniu tych wysp położonym głęboko pod ziemią systemem jaskiniowym. Jednak z trzech wysłanych ekspedycji badawczych, mających sprawdzić prawdziwość tej teorii, żadna nie powróciła.


Wygląd
Według nielicznych zachowanych opisów (zebrał je i usystematyzował znany badacz i podróżnik Franklin Długostopy) budową ciała nie różnią się od innych gatunków trolli, są tylko bardziej krępe. Dorosłe osobniki mają od 14 do 16 stóp wzrostu. Najstarsze dorosłe samce posiadają na głowach rogi, które wyrastają im dopiero po osiągnięciu pełnej dojrzałości, a następuje to dopiero w późnym wieku zwierzęcia. Samice są ich pozbawione. Futro śnieżnych trolli jest białe i bardzo gęste. Uzębienie nadzwyczaj ostre pozwalające na spożywanie zarówno roślinnego pokarmu jak i zjadanie surowego mięsa.


Zwyczaje i zachowanie
O śnieżnych trollach wiadomo że są wszystkożerne. Widziano je polujące na górskie kozice i inne żyjące w wysokich górach zwierzęta, są również wiarygodne relacje opisujące polowanie trolli na ludzi. Kilku odważnych wędrowców, którzy wybrali się na odkrywcze wyprawy do systemów podziemnych jaskiń (i udało im się wrócić), opowiadało, że głęboko pod ziemią, w pobliżu ciepłych źródeł, obficie rosną nieznane gdzie indziej gatunki grzybów i porostów, którymi najprawdopodobniej żywią się żyjące tam zwierzęta. Zaobserwowano również ślady świadczące o tym, że śnieżne trolle polują na inne żyjące w systemach jaskich inne gatunki zwierząt, takich jak na przykład szczury, pełzacze czy nietoperze.
Z dokonanych obserwacji i tropów można wysnuć wnioski, że stare, dojrzałe samce żyją samotnie (zapewne ze względu na swoją agresywność). Młodsze trolle poruszają się i polują zawsze w trzy – czteroosobowych grupach, znakomicie stosując metody zaganiania zdobyczy przy pomocy nagonki, co świadczy o wysokiej inteligencji tych zwierząt.
Z opowieści tubylców wynika, że bardzo trudno zaobserwować te zwierzęta, bo nawet gdy polują na powierzchni poza jaskiniami, nie dość, że znakomicie się maskują, to najczęściej poruszają się wydrążonymi w głębokim śniegu tunelami i atakują błyskawicznie wyskakując spod niego. A z powodu ich szybkości i siły nie zdarza się aby ofiara im uciekła. Kilkakrotne przypadki przeżycia ataku śnieżnego trolla są przez tubylców opiewane w plemiennych legendach (legenda o Forgu Fuksiarzu, legenda o Barii, która uciekła trollom i legenda o Morisie, który zwariował ze strachu). Z innych legend o śnieżnych trollach, które tubylcy traktują z pełną powagą, można wysnuć wnioski, że zwierzęta te są bardzo przywiązane do zajmowanych przez siebie terytoriów, które potrafią skutecznie bronić przed wszelką ingerencją.
Uważa się że samica ma nie więcej niż jedno młode w miocie, którym opiekuje się przez kilka lat, aż potomstwo osiągnie taki poziom samodzielności, który pozwala na samodzielne zdobywanie pokarmu.
Niepotwierdzone relacje tubylców sugerują, że śnieżne trolle potrafią pomiędzy sobą porozumiewać się prymitywnym językiem złożonym z gardłowych warknięć i prychnięć. Jednak większość badaczy odrzucą taką możliwość, gdyż sugeruje ona zbyt duży, jak na zwierzęta, poziom inteligencji tego gatunku.


Wykorzystanie i sposoby łowieckie
Nie odnotowano dotąd ani jednego udokumentowanego przypadku upolowania śnieżnego trolla (co jest powodem twierdzenia że to zwierzę po prostu nie istnieje i jest tylko wymysłem). Wielokrotnie organizowane wyprawy łowieckie mające na celu zdobycie trofeów tego zwierzęcia nie przyniosły żadnych efektów. Albo nie znajdowano śladów śnieżnych trolli albo wyprawa po prostu nigdy nie wracała z gór.
Wspominany tu już Franklin Długostopy wspomina w swoim opracowaniu że w dwóch osadach tubylców pokazano mu czaszki śnieżnych trolli i kawałek ich futra. Tubylcy zaznaczyli jednak, że te trofea pochodzą od padłych ze starości zwierząt, które potem znaleziono, a nie od upolowanych.
Według tubylców śnieżnego trolla nie da się upolować. Uważają że jest on zbyt szybki i silny aby człowiek mógł mu zagrozić. Do tego niemożliwym jest jego wytropienie i wyśledzenie. Nawet gdy znajdzie się tropy śnieżnego trolla, nie da się za nimi podążać, bo gdy tylko dojdą one do głębokiego śniegu zwierzę chowa się pod nim i znika, a dalsze poszukiwania mogą się zakończyć atakiem trolla, co skutkuje tylko bolesną śmiercią łowcy.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Smutas : 20-05-15 o 19:11.
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 16-05-15, 19:24   #10
 Bragomir
Patron Repasaży
 
Bragomir awatar
 
Zarejestrowany: styczeń 2012
Skąd: Stór sprunga í jörðinni, einhvers staðar í miðjum Íslandi
Posty: 1 921
Domyślnie

Przeżuwacz olbrzymi


Gromada: Smaki
Poziom zagrożenia: Niski

Wygląd
Przeżuwacz olbrzymi to średnich rozmiarów(70-90 cm wzrostu i 100-120 cm długości) zwierze. Przypomina ono przerośniętego szczura. Całą przednią część ciała zajmuje jama gębowa, w której może się zmieścić nawet zjedzony w całości kretoszczur. Zwierze pokryte jest szarym futrem, które stosunkowo dobrze chroni przeżuwacza przed obrażeniami. Przednie i tylne kończyny nie są zakończone żadnym pazurami, szponami, itp. W jamie gębowej znajdują się zaś wiele tępych zębów.

Zwyczaje i zachowania
Przeżuwacz w walce sprawia wrażenie nieco ospałego. Cały czas jednak uważnie wpatruje się w przeciwnika i stara się go połknąć w całości. Kiedy tego dokona, przeżuwa go w swojej jamie gębowej i za pomocą śliny zmiękcza jego wskutek czego może je połknąć. To czego nie jest w stanie przeżuć i strawić, np. kości wypluwa. Nie jest w stanie odgryźć fragmentu ciała swego wroga z racji swoich tępych zębów. Co za tym idzie w jego jadłospisie znajdują się głownie: kretoszczury, szczury, gobliny, krwiopijcy oraz młode wilki. Najczęściej przebywają w grupkach gdzie są po 3-4 osobniki. Wśród nich zawsze znajduje się zawsze jedna samica. Można ją odróżnić, po nieco jaśniejszym kolorze futra. Nie wiadomo jednak w jaki sposób się rozmnażają. Przeżuwacz żyje głównie w jaskiniach oraz w innym terenach podziemnych. Jego najsilniej wyczulonym zmysłem jest węch, jednak wykorzystuje go głównie do unikania zgromadzeń stworów większych od niego.

Sposoby łowieckie
Pojedynczy myśliwy może z łatwością pokonać grupę przeżuwaczy. Nie organizuje się na te potwory żadnych polowań.

Trofea
Jedynym trofeum, które można wydobyć z truchła przeżuwacza jest jego futro. Jest ono ciepłe i dosyć twarde, więc może być użyte do wyrabiania pancerzy.
__________________


Kawaler Krzyża Obywatelskiego Archolos oraz Medalu Zasługi III Klasy
Archolos - Obywatel - IV Ranga

----------------------------

Wielki Przedwieczny...



Ostatnio edytowane przez Bragomir : 16-05-15 o 19:47.
RPG
Bragomir jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 31-05-15, 23:28   #11
 GuRt
no gurt po prostu
 
GuRt awatar
 
Zarejestrowany: kwiecień 2005
Posty: 925
Domyślnie

Krwiopijca

Wygląd
Niedużych rozmiarów fruwający insektoid. Posiada masywny głowotułów, sześć odnóży i wydłużony odwłok zakończony krótkim żądłem. Unosi się w powietrzu za pomocą dwóch cienkich par skrzydeł, żądło mając skierowane w dół. Podczas poruszania się po ziemi krwiopijca wygina odwłok w drugą stronę, trzymając żądło nad głową. Ciekawostką dotyczącą tych stworzeń jest reakcja pigmentów w pancerzu na działanie w pobliżu silnej magii. W warunkach normalnych dostrzec można je jako insekty o szarym zabarwieniu z czerwonymi akcentami i ciemnymi, półprzezroczystymi skrzydłami. W egzotycznych warunkach środowiskowych spotykane są inne odmiany kolorystyczne, których pancerz utrzymany jest w ciepłych i jasnych barwach, a oczy bezbarwne.

Zachowanie
Napastliwy i uciążliwy. Poza bagiennym trutniem nie istnieje żadne stworzenie, które brzęczałoby głośniej niż frunący krwiopijca. Co więcej, najczęściej przebywa w grupach, co potęguje irytującą melodię w przypadku przyciągnięcia ich uwagi. Nim rzucą się na takowego nieszczęśnika, wydają ostrzegawcze pojedyncze brzęknięcie. Oczywiście tylko dla zasady, gdyż i tak zaraz podlecą wszystkie na raz, aby dźgać i syczeć przy tym radośnie. Dowodem na ich perfidne usposobienie jest fakt, iż natura wyposażyła je w ostre żądło przenoszące drażniącą, szczypiącą substancję, tylko i wyłącznie po to, aby mogły nim napastować inne stworzenia.

Występowanie
Z zamiłowania do warunków bagiennych i szeroko pojętej wilgoci podłoża, z reguły spotkać grupkę można na wybrzeżach jezior, stawów, bądź rzek. Nie jest też wyjątkową sytuacją spotkanie brzęczącego irytatora w miejscu, w którym się go zupełnie nie spodziewa - gdyż perfidia leży w ich naturze.

Naturalni wrogowie
Wszystkie stworzenia, które atakują krwiopijcy, odwzajemniają się antypatią. Tak więc od ścierwojada po trolla, każdy zaatakowany stwór staje się ich wrogiem. Z różną skutecznością - o ile troll pojedynczym trafieniem robi na pobliskiej skale mokrą plamę ze swego napastnika, to ścierwojad tylko biega w kółko i macha głową jak niezrównoważony psychicznie, póki grupka nie znajdzie sobie lepszego zajęcia. Ciekawostką jest, iż atak krwiopijcy jest najlepszą okazją, by usłyszeć, jak agresywnie i schizofrenicznie może brzmieć kwiczenie kretoszczura, który niezwykle źle znosi zaczepki latających utrapień. Największym jednak ich wrogiem jest człowiek. Jako jedyny z góry wie, czego się spodziewać po krwiopijcach - stąd tylko człek wyraża z góry ofensywny charakter wobec nich. Szczególnie przeklęci dla latadeł są magowie - błyskawica, zamrożenie czy spalenie unicestwiają momentalnie unoszącego się w powietrzu bzyczącego delikwenta.

Naturalni sprzymierzeńcy
Każde mniej przebiegłe niż człowiek stworzenie, oczywiście do momentu aż zostanie zaatakowane. Z reguły zwierzęta nie dostrzegają potencjału perfidii, jaki tkwi w krwiopijcy, zważając tylko na to, czy stanowi śmiertelne bądź bliskie takiemu zagrożenie. Jako że trucizna nie jest zabójcza ani nawet paraliżująca, a latające uciążliwości piją krew swych ofiar tylko, gdy nikt nie widzi, to jawią się jako niegroźne im insekty. Stosunki dyplomatyczne odwracają się natychmiast, gdy tylko zaczną swe irytujące zagrania. Łatwo zauważyć, że do trwałych sprzymierzeńców można zaliczyć jaszczury przesiadujące wraz z nimi nad wodą, oraz każdego innego stwora, w którego krwiopijca po prostu nie jest się w stanie wbić (golem, ognisty jaszczur, wąż błotny, kamienny strażnik, itp.). Wyjątkiem od tej reguły są smoki, które trafia szlag, gdy tylko słyszą nieznośne brzęczenie tych uciążliwych stworów. Z drugiej strony, kto ostatnio widział smoka?

Pożywienie
Nerwy. Fruwające utrapienie żywi się wywoływaną wzbudzaną w ofiarach swoimi poczynianiami irytacją i frustracją. Od czasu do czasu wgryzie się w swą ofiarę, by upić z niej krwi, ale to sporadyczne wydarzenie. Chociaż częste na tyle, by zapracowało na nazwę tych kreatur. Mimo wszystko stanowi to tylko drobną część ich diety, która jednak głównie opiera się na rozpaczy i agresji emitowanej z ich ofiar.

Trofea
Do takowych należą:

Skrzydła - dwie pary, nieprzydatne praktycznie do niczego. Mimo to można je spieniężyć zapalonym kolekcjonerom. Chodzą słuchy, iż gubernator ma zamiar wkrótce w ramach ogólnowyspowego konkursu zamieniać każde zebrane pięćset par skrzydeł krwiopijcy na krzesło i moździerz do przypraw.

Żądło - o ile powyższe można po prostu wyrwać, to delikatne usunięcie żądła jest już nieco trudniejszą sztuką, której należy się nauczyć. Na terenie górniczej doliny Khorinis dostępna była książka na ten temat, poza nią trzeba było szukać tej wiedzy u któregoś z mistrzów w tej skomplikowanej dziedzinie. Żądło może służyć do rytuałów (tak, tych zakazanych na wyspie), zaś sam jad jako składnik alchemiczny i kulinarny. Jego dodatek czyni potrawę bardziej ostrą i wyrazistą w smaku, a także nieco bardziej... perfidną.

Satysfakcja - nie do wycenienia w złocie. Pozbycie się tego szkodnika to najwspanialsza nagroda.
__________________



From FOX two phantoms were born

Ostatnio edytowane przez GuRt : 01-06-15 o 02:58.
RPG
GuRt jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Nieprzeczytane 01-06-15, 00:47   #12
 GuRt
no gurt po prostu
 
GuRt awatar
 
Zarejestrowany: kwiecień 2005
Posty: 925
Domyślnie

Cieniostwór

Wygląd
Cieniostwór jest sporej wielkości ssakiem gęsto pokrytym czarną (przechodzącą gdzieniegdzie w szarą) sierścią miejscami długą, miejscami średnio-długą. Uwagę należy zwrócić na twory rogowe, jakie posiada na grzbiecie oraz najokazalszy z nich – masywny róg na głowie, jedno z najcenniejszych trofeów, o jakich zdobyciu marzy niejeden łowca. Pazury stanowiące zwieńczenie kończyn stwora są jego najpotężniejszą bronią – potrafi nimi rozszarpać każdego przeciwnika(chociaż określenie ofiara jest zdecydowanie bardziej na miejscu), jaki stanie mu na drodze. Uzębienie jest kolejnym elementem budowy cieniostwora, z którym nikt nie chciałby mieć styczności. Twardo osadzone kły i siekacze odznaczają się niespotykaną wytrzymałością i twardością, są też bardzo ostre – potwór nie będzie się więc zastanawiał, czy chapnąć nawet paladyna w zbroi. Wspomnieć też wypadaa o jego żółtych, złowieszczych oczach – często jest to ostatni widok, jaki dany jest ujrzeć ofierze, zanim zwierz zakończy jej męki.

Zachowanie
Zawsze nieustraszony i nieustępliwy, do tego bardzo zdecydowany.Nigdy nie waha się – gdy ujrzy ofiarę, zanim zdoła zaryczeć, już nawiązuje z nią kontakt, który najczęściej okazuje sie dla niej śmiertelny.W związku z jego walorami bojowymi zagrożony nie czuje się praktycznie nigdy – wiąże się z tym nawet pewne powiedzonko “Prędzej zobaczę uciekającego Cieniostwora, niż...”. W walce posługuje się masywnymi, umięśnionymi łapami zakończonymi niemałymi pazurami, zabójczym uzębieniem, niekiedy zaatakuje rogiem i masą cielska zarazem, gdy biegnie w stronę zagrożenia/pożywienia. O jego sile przekonać może jeszcze historyjka, którą zasłyszałem od rolnika z pobliskiej farmy:
“Panie, bo Cieniostwór to ma taki cios w łapie, że to on wszystko rozwali normalnie. Raz to widziałem nawet, jak wziął tak do dębu podszedł i go -sru!- wziął i łapą strącił. To taki ma cios w tej łapie, panie, że to równocześnie bierze i gniecie, miażdży no i kurde szarpie. Jakeśmy potem podeszli do tego drzewa to wióry tam takie(...)”

Występowanie
Lasy, ciemne lasy. Niech nie wybiera się tam ten, który na spotkanie z Cieniostworem nie jest gotowy, albowiem w takich oto miejscach rezyduje. Co najgorsze, ze względu na oświetlenie okolicy, dostrzeżenie bestii jest zawsze za późno.Co bardziej pazerni giną z łap Cieniostwora poszukując skarbów w ciemnych jaskiniach, nie zwracając uwagi na mnogość czaszek, o które się potykają – tam bowiem potwór odpoczywa i delektuje się zdobyczą.
Kolejna ciekawostka – pewien śmiałek, który stoczył katorżniczą walkę ze stworem opowiada, jak widział zdekapitowanego orka w jaskini bestii – jeszcze jeden dowód, iż na Cieniostwora nie ma mocnych.Ostatnią rzeczą, jaką wypada wspomnieć, jest fakt, iż bestie te żyją samotnie i samotnie polują – choć i tak to jest mierne pocieszenie dla tego, który miałby takowego spotkać.

Naturalni wrogowie
Trudno mówić o przeciwnikach tak potężnego stworzenia. Generalnie są to jedynie co lepiej uzbrojeni i opancerzeni myśliwi – inne istoty nie zasługują na więcej niż miano ofiary.

Naturalni sprzymierzeńcy
Nie stwierdzono - tj. Cieniostwór jako tak silny drapieżnik nie potrzebuje sprzymierzeńców. Zaobserwowano kiedyś z oddali spotkanie dwóch samców, które dla jednego skończyło się śmiertelnie – bowiem zwierza te pilnują mocno swoich terytoriów. Więcej Cieniostworów razem (a konkretnie dwa) można ujrzeć jedynie podczas godów.

Pożywienie
I tu żadna niespodzianka – ponownie uogólnienie.Jako że pożywieniem bestii staje się wszystko z krwi i kości, co się znajdzie w jej pobliżu – od ścierwojadów przez Kretoszczury aż do nieszczęśników postaci myśliwych bądź zbieraczy grzybów.Wiadome jest jednak, iż brzydzi się mięsem ognistych jaszczurów(ponoć gorzkie jest) i goblinów.

Trofea
Skóra i futro – świetny materiał na ciepłą odzież pokroju płaszczy i kożuchów.
Róg – wartość jedynie nominalna, trofeum myśliwego – świadectwo upolowania Cieniostwora, ozdoba.
Pazury, kły – składniki naszyjników, talizmanów i amuletów.
Mięso – wyborne: chude, acz lekko suchawe, jednak w połączeniu z odpowiednim sosem tworzy potrawę tak pyszną, iż nabiera wartości dyplomatycznych(Król Rhobar zyskał wielu sprzymierzeńców poprzez wyprawianie uczt z tym właśnie daniem).Z racji występowania bardzo drogie i trudno dostępne, ale zdecydowanie warte trudu jest jego zdobycie.
__________________



From FOX two phantoms were born

Ostatnio edytowane przez GuRt : 01-06-15 o 03:00.
RPG
GuRt jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem
Odpowiedz


Narzędzia wątku
Wygląd

Zasady postowania
Nie Możesz wysyłać nowe wątki
Nie Możesz wysyłać odpowiedzi
Nie Możesz wysyłać załączniki
Nie Możesz edytować swoje posty

vB code jest Wł.
UśmieszkiWł.
kod [IMG] jest Wł.
kod HTML jest Wył.
Skocz do forum

Podobne wątki
Wątek Autor wątku Forum Odpowiedzi Ostatni post / autor
Pracownia alchemiczna "Iskrząca Kolba" [pracownia] (mikstury) Kyrie Ulica Mistrzów 94 07-06-18 14:44
Współpraca Paladynów i Łowców Smoków milten009 Dyskusja 83 11-03-16 12:25
Jak dołączyć do Łowców Smoków? res Pomoc 7 09-02-13 01:11
Działalność Najemników oraz Łowców Smoków Ertix Cael Gothic 0 26-07-05 14:20


Powered by vBulletin® Version 3.6.7
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.