Wyświetl Pojedyńczy Post
Nieprzeczytane 01-08-17, 08:38   #147
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 009
Domyślnie Kłujak

Kłujak



Kłujaki to broń biała,która wymyślili płatnerze z Vengardu do walki z ciężko opancerzonymi orkami jeszcze podczas pierwszych z nimi wojen. Zauważyli że trudno jest przebić gruby orkowy pancerz uderzeniem zwykłego miecza czy topora. Aby tego dokonać potrzeba niesłychanej siły oraz wyjątkowej broni. Toteż przez długi czas głowili się nad wymyśleniem czegoś, co pozwoli nawet słabszych wojownikom na przebicie się przez orkową zbroję. Po wielu próbach i eksperymentach skonstruowali w końcu wymaganą broń, którą nazwano kłujakiem.
Kłujak to zwykłe proste ostrze o długości półtora łokcia. Nawet nie posiada ostrych krawędzi siecznych. Najważniejszy jest jego ostry czubek. Mocne uderzenie takim kłujakiem nawet w najtwardszy pancerz powoduje jego przebicie i spenetrowanie ostrzem ciała przeciwnika.
Jako broń kłująca nie nadaje się do szermierki z ciężką orkową bronią, toteż wyposażeni w kłujaki wojownicy mają ze sobą i inną broń. Same kłujaki używane są w pierwszym starciu z orkową falangą. Ich użycie ma na celu zabicie jak największej ilości atakujących w pierwszym szeregu ciężko opancerzonych orków. Wtedy dalsza walka dokonywania jest zwykłym orężem.
Wraz z upływem czasu powstało wiele specjalistycznych odmian klujaków dostosowanych albo do konkretnych wojowników albo do przebijania konkretnych pancerzy.

Budowa
Kłujak składa się z dwóch części – głowni i oprawy. Na oprawę składają się kosz, rękojeść i głowica.


Takie kłujaki były popularne w pierwszych latach po ich wynalezieniu

Głownia:
Głownia kłujaka to prosta i zaostrzona część broni służąca do zadawania i parowania ciosów zadawanych lżejszym orężem. Ze względu na te dwie funkcje dzieli się ją na dwie części:
dupencja – znajdująca się bliżej rękojeści, bardziej masywna, przeznaczona do obrony i zbić.
głowencja – cieńsza i delikatniejsza, służy do ataku.
Wykonana jest z jednego fragmentu litego metalu. Wyróżnia się na niej trzpień, przechodzący przez rękojeść, do którego przykręcona jest głowica.
Długość głowni kłujaka mieszczą się w zakresie około półtora łokcia (w zależności od wzrostu szermierza), szerokość u nasady jest na cztery palce, potem szeroka u nasady głownia raptownie zwęża się ku sztychowi. Przekrój głowni bywa romboidalny, soczewkowy, lub rzadziej płaski. Czasem występuje żebro, usztywniające głownię, prostopadłe do osi przekroju głowni.


Dzięki zręcznym płatnerzom niektóre kłujaki były wręcz dziełami sztuki

Oprawa:
Oprawę kłujaka dzielimy na kilka elementów:
rękojeść – najczęściej drewniana, zwężająca się ku końcom. Czasem pokryta plecionką drucianą, karbowana, emaliowana lub obciągnięta skórą.
głowica – przykręcona do trzpienia, ma znaczenie konstrukcyjne (przez odkręcenie głowicy można kłujak rozłożyć), oraz wyważa broń. Często zakończona niewielkim bolcem, mającym zwiększyć obrażenia przy ciosie głowicą.
jelec – prostopadły do głowni i rękojeści pręt, czasem wygięty esowato. Często zdobiony, czasem ograniczony do jednego, dolnego ramienia.
kabłąk – chroni dłoń trzymającą rękojeść. W niektórych kłujakach nie występuje.
ośla podkowa – dwa wygięte pręty. Część ta ma za zadanie chronić przełożone przez jelce palce lub palec. Za nią zaczyna się głownia
podkrzyże – tępa i nie profilowana część głowni na której spoczywa palec wskazujący.
obłęki – ośla podkowa, jelce i kabłąk są najczęściej połączone skomplikowanym systemem obłęków, mających za zadanie chronić dłoń. Czasem obłęki uzupełniane są o tarczki, lub wręcz zastępowane miseczką.
Typy koszy:
Kosz "prosty" to najwcześniejsza forma kosza – składa się z jelca, oślej podkowy, jednego, ewentualnie dwóch poziomych obłęków, oraz (choć nie zawsze) kabłąka. W takie rękojeści często oprawiano głownie mieczowe, lub pośrednie między głowniami kłujakowymi a mieczowymi.


Kłujak z koszem obłękowym - popularnym na dworze za panowania Rhobara II

Kosz obłękowy to najczęściej spotykana forma, można powiedzieć – klasyczna. Jest to również klasa najszersza – obejmuje szereg typów kłujaków, których kosze oprócz jelca i kabłąka posiadają jeszcze szereg różnych obłęków. Wariacją rapiera obłękowego jest kosz z tarczkami, klasyfikacja tutaj nie jest ostra. Tarczki mogą przyjmować formę szczątkową, proszącą się o zaklasyfikowanie do rapierów obłękowych, mogą też być tak duże, że kłujak w zasadzie przypomina kłujak dzwonowy. Charakterystyczna jest perforacja tarczek – być może w celu zmniejszenia wagi lub (co bardziej prawdopodobne) ważniejsza jest tutaj funkcja dekoracyjna. Chronologicznie ostatnim typem kosza jest kosz dzwonowy. Taka forma rapiera została wprowadzona ostatnio w Vengardzie. Jak żaden inny kosz, kosz dzwonowy ma formę raczej jednostajną i łatwą do wyróżnienia spośród innych kłujaków (chociaż i tutaj występują sporadycznie formy przejściowe). Najczęściej łączony był z jednym typem głowni – długiej, najczęściej z żebrem, wyłącznie do pchnięcia. Występuje on w kilku wariacjach – z kabłąkiem, bez kabłąka, z kabłąkiem "wyciągniętym" z kosza, z jelcami, i bardzo rzadko, bez jelców. Głowica, oprócz form powszechnie spotykanych w innych rapierach, przyjmuje czasem formę dla rapiera dzwonowego swoistą – spłaszczonej, grzybkowatej kuli.

Ciekawostka
Obecnie kłujaki, z racji swej lekkości, są chętnie noszone przez wszystkich jako reprezentacyjny oręż podręczny. Na dworach używa się nawet tej broni jako pojedynkowej. Do takich potyczek nie zakłada się żadnych pancerzy. Liczy się tylko to, który z walczących jest zręczniejszy i lepiej opanował kunszt posługiwania się tym orężem. Pojedynek wygrywa ten, który pierwszy zrani do krwi przeciwnika.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem