Wyświetl Pojedyńczy Post
Nieprzeczytane 01-06-15, 00:01   #17
Smutas
Berserker
 
Smutas awatar
 
Zarejestrowany: grudzień 2005
Skąd: kraina barbarzyńców
Posty: 13 004
Domyślnie Wilczor

Wilczor



Gatunek drapieżnego ssaka, blisko spokrewnionego wargiem oraz z występującym w Myrtanie wilkiem zwykłym, nordmardzkim podgatunkiem wilka lodowego oraz żyjącym w Varancie kojotem (może się krzyżować z wszystkimi tymi gatunkami - ale takie potomstwo pozostaje bezpłodne). Zwierzę występujące wyłącznie na Archipelagu Północnych Wysp. Wielu badaczy uważa że przed tysiącami lat wargi (lub podobny im gatunek) opanowały Północny Archipelag i w toku dostosowywania się do panujących tam surowych warunków klimatycznych przekształciły się w nowy gatunek – wilczory. Mimo bliskiego pokrewieństwa z innymi gatunkami wilków wilczory posiadają wiele cech, zarówno fizycznych jak i związanych z ich zachowaniem, odróżniających ich od krewniaków. Zaobserwowano u nich duże zdolności adaptacyjne. Mimo że pochodzą one z dalekiej północy nie zauważono aby nie służyły im inne warunki klimatyczne. Nawet na gorących pustyniach Varantu przedstawiciele wilczorów radzą sobie znakomicie. Uważa się że zawdzięczają to właściwościom swojego futra, które w idealny sposób pozwala im na zachowanie stałej temperatury ciała. Zwierzę nigdy nie marznie ani się nie przegrzewa.

Wygląd
Charakteryzują się potężną budową i umięśnieniem. Mają bardzo silne szczęki, dzięki którym z łatwością są w stanie pogryźć nawet najgrubsze kości upolowanych zwierząt. Wilczor swoje maksymalne rozmiary osiąga dopiero w wieku około 12-15 lat.
Samce są zwykle większe od samic o około 20-25%. Przeciętny wilczor osiąga w kłębie wysokość sięgającą do pasa zwykłego człowieka, wagowo nawet do 150 kilogramów. Żyje przeciętnie około 25 lat, chociaż odnotowano przypadki osobników dożywających wieku lat 35.
Pokrywa włosowa składa się z dwóch rodzajów włosów: długich i sztywnych włosów zapewniających odprowadzenie wody oraz krótkiego włosia zapewniającego izolację termiczną. Pasmo długich włosów, osiągające nawet długość na łokieć, przebiegające od karku po barki, tworzy tzw. "grzywę", którą wilczor stroszy, chcąc okazać swą złość lub w momencie pobudzenia. Gatunek ten posiada włosy pozbawione pigmentu, stąd biały kolor jego sierści. Samice mają oczy koloru jasno-błękitnego, samce złote.


Zwyczaje i zachowanie
Wilczory posiadają odmienne od innych gatunków wilków zwyczaje stadne. W watahach liczących do 20 sztuk żyją tylko samice. Samce natomiast żyją parami - dwa współpracujące ze sobą na równych prawach osobniki. Bardzo rzadko odnotowuje się przypadki trzyosobowych grup wilczurów. Samce dobierają swoich towarzyszy na całe życie. W przypadku śmierci jednego z nich, drugi osobnik pozostaje samotny do końca życia.
Ruja występuje raz do roku, zwykle pod koniec zimy i trwa około dwóch tygodni. Wtedy to samce przyłączają się w celu kopulacji do watah samic i po tym okresie są odganiane. Wadery szczenią się w norach, wykrotach lub na ziemi, w dobrze osłoniętych legowiskach. Zwykle w jednym miocie mają dwoje wilcząt, rzadziej jedno lub troje. Młode rodzą się ślepe i wymagają utrzymywania stałej temperatury otoczenia. Wilczury otwierają oczy po 12–15 dniach. W pierwszym okresie życia matka karmi je własnym mlekiem, nie opuszczając w tym czasie legowiska. Zaopatrzeniem w pokarm zajmują się młode samice, które jeszcze nie posiadają własnych szczeniąt. Często odgonione samce zabijają zwierzynę i pozostawiają ją samiczym watahom do zjedzenia. Dorastające młode karmione są przez całą watahę wstępnie przeżutym i nadtrawionym pokarmem. W ciągu kilku pierwszych miesięcy następuje najszybszy rozwój masy ciała.
Wilczor jest wytrawnym wędrowcem. Może przebyć około 100 km dziennie, ale znane są wypadki, gdy zwierzę w ciągu doby przebyło nawet 250 km. Przez krótki czas może utrzymać prędkość ponad dwukrotnie większą od bardzo szybko biegnącego człowieka. Poruszają się stępem, kłusem i galopem. Wataha idąca truchtem (chód pośredni między stępem a kłusem) pozostawia z reguły jeden ślad, gdyż poszczególne osobniki stąpają trop w trop (tzw. sznurowanie).
Żywią się wszelkimi zwierzętami. Samice w obronie młodych potrafią zaatakować każdego przeciwnika. Widziano nawet jak kilka samic potrafiło przepędzić śnieżnego trolla. Wyznaczają one rewir, do którego nie dopuszczają samic nie należących do watahy. W głębi rewiru, w miejscu najbardziej niedostępnym, urządzają legowisko. Natomiast samce wędrują parami bez wyznaczania własnego terytorium. Są znakomitymi tropicielami. Węch i słuch mają najlepiej rozwinięte spośród wszystkich gatunków wilków. Również ich rozmiary, duża siła i odporność na zmęczenie wyróżniają ich pośród ich krewniaków. Są zwierzętami całodobowymi, co oznacza że są równie skuteczne w polowaniu zarówno w nocy jak i w dzień.
Są bardzo inteligentne, co można stwierdzić po sposobie ich porozumiewania się między sobą. Wilczory używają do porozumiewania się między sobą różnych sygnałów dźwiękowych: wycia, szczekania, warczenia, skomlenia i pisków. Szczekanie (różni się znacznie od dźwięku wydawanego przez psy: jest cichsze, przypominające nieco dźwięk "wuff") używane jest do ostrzeżenia obcych osobników, że zbliżyły się za bardzo do legowiska lub zdobyczy. Warczenie, tak jak u psów, jest oznaką agresji. Skomlą, okazując uległość lub prosząc o coś (np. o dostęp do jedzenia). Piski towarzyszą ich zabawie. Wycie służy do komunikacji między osobnikami i zacieśnianiu więzów grupy. Wilczory wyją, by oznajmić innym swoje położenie, kończą w ten sposób udane polowanie lub odstraszają intruza. Wyją zazwyczaj wieczorem i wcześnie rano. Dźwięk jest jednostajny, trwający od kilku do kilkunastu sekund, często powtarzany (sesja może trwać do 2 minut).
Wilczory potrafią podążać za spojrzeniem innych. U tych zwierząt to ważna umiejętność, ponieważ pozwala przewidzieć czyjś kolejny ruch, np. drapieżnika lub ofiary, a także śledzić ważne wydarzenia w stadzie. Jako jedyny znany gatunek wilków potrafią to co człowiek, czyli śledzić czyjeś spojrzenie w dal.


Do komunikowania się między sobą używają także skomplikowanego języka ciała opartego na znakach i sygnałach.
  • Dominacja – wilczor stoi na sztywnych nogach. Ogon jest wyprostowany i uniesiony. Uszy postawione, sierść nieco nastroszona. Często patrzy prosto w oczy innym.
  • Poddaństwo (aktywne) – całe ciało "obniżone", wygięte w łuk, wargi i uszy opuszczone, poddany wilczur liże pysk dominanta szybkimi ruchami języka, z opuszczonym zadem. Ogon położony nisko, często podwinięty między tylne łapy.
  • Poddaństwo (pasywne) – wilczor kładzie się na grzbiecie odsłaniając delikatny brzuch i gardło. Łapy skierowane do ciała. Zwierzę często skomle.
  • Złość – uszy postawione, futro zjeżone. Uniesione wargi ukazują zęby. Grzbiet może być wygięty, zwierzę warczy.
  • Strach – uszy przylegają do głowy, ogon między nogami. Wilczor kuli się. Może skomleć lub szczekać.
  • Obrona – ciało przy ziemi, uszy położone.
  • Atak – futro zjeżone. Warczy i przykuca.
  • Zrelaksowanie – uszy położone, wilczor wypoczywa leżąc na brzuchu lub boku. Może machać ogonem.
  • Napięcie – ogon nieruchomy, położony, może przykucnąć.
  • Zadowolenie – energiczne machanie ogonem, język może zwisać z pyska.
  • Polowanie – wilczur jest spięty, ale jego ogon prosty, w jednej linii z ciałem.
  • Zabawa – machanie ogonem, wilczor jest ruchliwy, skacze, biega. Często opuszcza przednią część ciała na sztywnych łapach.
Wykorzystanie
Mimo wielu prób nie udało się udomowić tego gatunku. Nigdy nie udało się oswoić samicy, opisano natomiast kilka przypadków oswojenia samców, ale następowało to wyłącznie wtedy gdy schwytano bardzo młodego osobnika i potraktował on człowieka jak swojego partnera. Nie nawet wtedy nie jest to relacja: człowiek dominuje – wilczor słucha, tylko traktowanie się nawzajem jako równorzędni partnerzy.
Mieszkańcy Północnego Archipelagu nie polują na wilczory, ponieważ one nie polują na ludzi (chyba że bronią się atakowane). Dotąd nie wyjaśniono dlaczego wilczory nie włączyły człowieka do swojego łańcucha pokarmowego.


Sposoby łowieckie
Przybysze spoza Archipelagu polujący na wilczory stosują metody takie same jak przy łowach na inne gatunki wilków. Szczególnie cenne są futra wilczurów, ze względu na ich właściwości izolacyjne. Jednak polowanie na wilczory nie jest zbyt popularne pośród przybywających z innych rejonów świata myśliwych. Upolowanie samca z pary oznacza, że jego towarzysz nie spocznie, póki nie pomści swojego przyjaciela, zaś zabicie samicy z watahy powoduje bezwarunkową zemstę pozostałych samic. W obu tych przypadkach to myśliwy staje się celem łowów. Ze względu na swoją inteligencję wilczory są bardzo niebezpiecznymi przeciwnikami. Co ciekawe, mimo posiadania białego futra potrafią one znakomicie się maskować i wypatrzenie tego zwierzęcia, nawet gdy znajduje się bardzo bliska, wymaga niesamowitej zdolności wypatrywania, chyba że zwierzę samo chce aby je zauważono.
__________________
Pro Fide, Rege et Lege
Honorowy Użytkownik Forum



Wredny barbarzyńca
User, który ma ZAWSZE rację :-)

Ostatnio edytowane przez Smutas : 01-06-15 o 10:06.
RPG
Smutas jest offline  
Góra Odpisz z cytowaniem